{"id":241,"date":"2016-11-20T11:58:09","date_gmt":"2016-11-20T11:58:09","guid":{"rendered":"http:\/\/woestenije.nl\/?p=241"},"modified":"2016-11-20T11:58:09","modified_gmt":"2016-11-20T11:58:09","slug":"de-reuzenzilverspar-rukt-op","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/woestenije.nl\/?p=241","title":{"rendered":"De reuzenzilverspar rukt op"},"content":{"rendered":"

dewoestenije<\/a>:<\/p>\n

\n

In het ruigste deel van ons bos, vlakbij de voormalige steenfabriek, heeft mijn grootvader rond 1957 een paar kleine clusters van ongebruikelijke boomsoorten geplant. Er staan Amerikaanse tulpenbomen, reuzenlevensbomen (thuja\u2019s), haagbeuken, essen, grauwe elzen en hazelaars. (De laatste vier zijn in Nederland bepaald niet zeldzaam, maar in ons bos wel)<\/p>\n

Behalve deze soorten, die allemaal in groepjes van niet meer dan tien of vijftien exemplaren zijn geplant, staat er ook een grotere aanplant van een andere soort waarvan ik pas sinds kort heb beseft dat het niet een gewone spar is. Alles wijst erop dat dit reuzenzilverspar is (abies grandis). En dat is spannend.<\/p>\n

<\/figure>\n

Afbeelding: jonge reuzenzilverspar, vermoedelijk zo’n drie jaar oud, ongeveer dertig centimeter hoog, die ik heb overgeplant naar een ander deel van het bos.<\/i><\/p>\n

Vogelkersbestendig<\/i><\/h2>\n

Ik ben dit blog begonnen vanuit het perspectief van het bestrijden van vogelkers. En datgene wat vogelkers zo lastig te bestrijden maakt, is dat hij \u00e9n snel groeit, \u00e9n tegen flink wat schaduw kan \u00e9n zelf veel schaduw werpt. Daarmee koloniseert hij het bos. Omdat vogelkershout geen economische waarde heeft, is dat echt in alle opzichten een groot probleem.<\/p>\n

Op de korte termijn kun je alleen van vogelkers af komen door hem te bestrijden: afzagen en de stobben insmeren met gif. Op de langere termijn kun je op een meer natuurlijke manier slagen: door andere boomsoorten aan te planten die nog beter tegen schaduw kunnen dan de vogelkers. In zo’n bos hoef je de vogelkers alleen op open plekken te bestrijden en dat kost weinig werk.<\/p>\n

En in die natuurlijke aanpak zou reuzenzilverspar nog wel eens een rol kunnen spelen.<\/p>\n

Foto: jonge reuzenzilverspar onder een vogelkersstruik, die weer onder een eik staat. Het blad van de vogelkers is niet in beeld, maar de plant is volop in leven. Op de bodem eronder wil verder niets groeien (getuige het dorre blad), maar het sparretje lijkt het goed te doen.<\/p>\n

Schaduw maken<\/h2>\n

Onder andere iep, linde, beuk en esdoorn vallen in de categorie schaduwtolerante bomen. Er zijn dus mogelijkheden. Maar iep en linde ontbreken bijna geheel in ons bos. Beuk en esdoorn hebben we wel; dat is fijn. Maar nog fijner zou het zijn als we een snelgroeiende naaldboom hadden die in de jeugdfase echt goed tegen schaduw kan. Want snelgroeiend naaldhout is nog steeds de cash cow van de Nederlandse bosbouw.<\/p>\n

<\/figure>\n

Afbeelding: <\/i>abies grandis\u00a0pal onder een veel grotere, vermoedelijk iets oudere Amerikaanse vogelkers<\/i><\/p>\n

De reuzenzilverspar past in dat profiel. Als zaailing groeit hij langzaam, maar de volwassen exemplaren, nu zevenenvijftig jaar oud, zijn minstens even dik als de reguliere sparren (inclusief Douglas) die we van die leeftijd hebben. En hij is niet zomaar een beetje beter bestand tegen schaduw: hij is de onbetwiste topper. Zelfs in schaduw waar de beuk het aflegt (en daarvoor moet het echt behoorlijk donker zijn) kan de reuzenzilverspar nog ontkiemen en opgroeien.<\/p>\n

Hij doet het<\/h2>\n

Sinds de laatste dunning in 2011 zijn de resterende exemplaren (ik schat zo’n honderd stuks) begonnen zich uit te zaaien. En de appels vallen misschien niet ver van de boom, maar de zaden komen op de wind tot een meter of tweehonderd verder terecht: dat is het verste punt waar ik jonge exemplaren heb zien staan.<\/p>\n

Onder de oude exemplaren groeit nu een dikke, bodembedekkende mat van reuzenzilversparretjes. En wonder boven wonder: die hebben weinig last van het feit dat ze behalve van hun ouders ook nog eens schaduw van een laag vogelkers er tussenin moeten verdragen.<\/p>\n

Verderop staat een perceel met eik en berk dat in 1984 is ingeplant: de bomen zijn daar nu een meter of tien hoog, je kunt er weer onderdoor lopen over een mat van pijpenstrootje. En tussen dat gras, waar verder nog geen andere boomsoorten verjongen, verschijnt nu ook: reuzenzilverspar.<\/p>\n

Onzekerheid<\/h2>\n

Ik weet nog niet 100% zeker of deze bomen echt reuzenzilversparren zijn. Denotities die mijn opa<\/a> in zijn bosbouwboek maakte brengen me in de war: bij de soort abies grandis heeft hij een krabbel gemaakt \u201c2 st. Oct \u201857\u201d, maar met een groot kruis erbij.<\/p>\n

De meest doorslaggevende aanwijzingen zijn de harsige punten aan het einde van de twijgen met naalden: die horen bij reuzenzilverspar en niet bij Europese sparren. De naalden zijn even breed en glanzend als die van de reuzenzilverspar en daarin anders dan de Europese zilverspar. Ook is de schors anders (glad met kleine \u2018blaasjes\u2019) dan die van Europese sparren.<\/p>\n

De reuzenzilverspar wordt ook elders in Nederland als productieboom gebruikt. Het is dus wat minder een spannend experiment van mijn opa en iets meer een gangbare bosboom.<\/p>\n

Ik heb een tijdje, afgaand op de vorm van de boom aan de top, gedacht dat het om westelijke hemlock (tsuga heterophylla) ging. Maar die heeft om te beginnen al geheel andere dennenappels.<\/p>\n<\/blockquote>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

dewoestenije: In het ruigste deel van ons bos, vlakbij de voormalige steenfabriek, heeft mijn grootvader rond 1957 een paar kleine clusters van ongebruikelijke boomsoorten geplant. Er staan Amerikaanse tulpenbomen, reuzenlevensbomen (thuja\u2019s), haagbeuken, essen, grauwe elzen en hazelaars. (De laatste vier … Lees meer<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"aside","meta":{"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":false,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2}},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-241","post","type-post","status-publish","format-aside","hentry","category-uncategorized","post_format-post-format-aside"],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/woestenije.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/241","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/woestenije.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/woestenije.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/woestenije.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/woestenije.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=241"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/woestenije.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/241\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/woestenije.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=241"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/woestenije.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=241"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/woestenije.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=241"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}